Przechowywanie preparatów

Jak przechowuje się preparaty biodynamiczne?

Po wykopaniu preparaty przechowuje się tak, by pozostały żywe i wilgotne, ale się nie zepsuły. Sprawdzona metoda: preparat, otoczony warstwą torfu (torfu wysokiego) lub nieprzetworzonego włókna kokosowego, trzyma się w naczyniu z drewna, gliny lub kamionki, w chłodzie i bez mrozu. Wszystkim gotowym preparatom szkodzi zbyt duża wilgotność powietrza i nadmiar wody; zmiany widać po stęchłym zapachu i pleśni. Starannie przechowywane preparaty zachowują skuteczność co najmniej rok, często kilka lat. Nie powinny stać w pobliżu przechowywanych płodów rolnych.

Poszczególne preparaty

Krowieniec (500) po wykopaniu i zgrubnym oczyszczeniu pozostaje w rogu (owinięty suchym torfem) albo zostaje z niego wybity. Sprawdza się przechowywanie w podsuszonych kulach: zawartość około czterech rogów ugniata się w kulę o średnicy około 8 cm, suszy przez kilka dni w przewiewnym cieniu, aż nie mogą się w niej rozwijać organizmy glebowe ani nasiona, a następnie przechowuje w suchym torfie w naczyniu z drewna lub gliny. Krowieniec należy przygotowywać na nowo co roku; niewielką resztę można zmieszać ze świeżym materiałem.

Stałe preparaty kompostowe (502–506) oddziela się od resztek osłonek, w razie potrzeby szybko suszy w cieniu na ażurowych półkach i przechowuje oddzielnie od siebie, każdy otoczony co najmniej 5 cm torfu lub włókna kokosowego, w osobnym naczyniu z drewna, gliny lub kamionki. Nie miesza się ich, bo każdy ma zachować własną jakość. Na wierzch kładzie się pokrywę również wypełnioną torfem.

Płynny preparat kozłkowy (507) przechowuje się w zamkniętych szklanych naczyniach, w chłodnym, suchym i ciemnym pomieszczeniu, bez mrozu.

Preparat krzemionkowy (501) stanowi wyjątek: przechowuje się go na sucho i w świetle, najlepiej w słoiku (albo w rogu), dokładnie odwrotnie niż krowieniec, trzymany w wilgoci i ciemności. Odzwierciedla to biegunowość obu preparatów: krowieniec należy do wilgotnej sfery ziemskiej, preparat krzemionkowy do sfery światła. Preparat krzemionkowy jest też bardzo trwały, podczas gdy krowieniec należy w miarę możliwości przygotowywać co roku.

Wilgotne czy suche? Kwestia otwarta

Czy stałe preparaty kompostowe przechowywać wilgotne jak ziemia, czy suszone (jak zioła lecznicze), to w praktyce kwestia otwarta, rozstrzygana indywidualnie. Obie drogi mają zalety i wady.

Przechowywane wilgotne preparaty mają pobudzać procesy przemian w wilgotnym środowisku kompostu; wszystkie organizmy glebowe potrzebują tej wilgoci, a siły porządkujące uważa się za skuteczne właśnie w wilgotnym środowisku. Wada: preparaty mogą rozłożyć się aż do grudek próchnicy. Stają się wtedy produktem przemiany materii organizmów glebowych, zamieniają się w ziemię i nie da się ich od siebie odróżnić (nadal uważa się je jednak za skuteczne).

Przechowywane suche zachowują skuteczność utrwaloną przez suszenie na etapie pozyskania, a aktywują się ponownie dopiero po umieszczeniu w wilgotnym kompoście. Dzięki temu preparaty przez kilka lat zachowują pierwotny stan. Wady: mogą się w nich zagnieździć mole, a zbyt długie leżenie na wierzchu podczas suszenia może obniżyć skuteczność. Odpowiada to dawnej praktyce aptekarskiej, w której zioła lecznicze suszy się i dopiero ponowne zwilżenie czyni je aktywnymi.

Do czego służy otoczka z torfu lub kokosu?

Otoczka utrzymuje stałą wilgotność i izoluje preparat od otoczenia w sposób chemicznie obojętny. Służy więc regulacji wilgotności i stabilności, a nie, jak się czasem twierdzi, „ochronie przed promieniowaniem” czy polami elektromagnetycznymi. To wyobrażenie nie należy do biodynamicznej praktyki przechowywania i nie jest tu w żaden sposób głoszone. Rzeczowo rzecz biorąc, torf (lub włókno kokosowe jako alternatywa bez torfu) to chemicznie obojętne podłoże regulujące wilgotność; więcej nie potrzeba. Praktyczny efekt uboczny włókna kokosowego: przechowywany w nim zamieszany już preparat do oprysku również dłużej zachowuje świeżość (zob. dynamizacja).