Cow Pat Pit (CPP)
Cow Pat Pit to zbiorczy preparat z krowieńca i preparatów kompostowych, opracowany przez Petera Proctora w 1985 roku — indyjskie rozwinięcie kanonu biodynamicznego. Często mylony z preparatem Marii Thun: podobny w budowie, inny w pochodzeniu.
Czym jest Cow Pat Pit?
Cow Pat Pit (CPP) to zbiorczy preparat na bazie krowieńca, w który wprowadza się sześć preparatów kompostowych od 502 do 507. Fermentuje przez kilka miesięcy w płytkim dole ziemnym i rozprowadza się go w wodzie na dużych powierzchniach. Opracował go nowozelandzko-indyjski pionier Peter Proctor w latach osiemdziesiątych, pierwotnie dla rozpowszechnienia praktyki biodynamicznej w Indiach, gdzie potrzebna była forma preparatów kompostowych nadająca się do dużej skali i do stosowania w wodzie.
CPP bywa mylony z preparatem Marii Thun — oba wychodzą od krowieńca, oba zawierają sześć preparatów kompostowych, oba się rozprowadza zamiast wprowadzać do kompostu. Pochodzeniem, recepturą i zakresem zastosowania jednak się różnią.
Pochodzenie i kontekst
Proctor opracował CPP w nawiązaniu do prac Marii Thun nad preparatem z krowieńca, które poznał na swoich szkoleniach w Indiach. Adaptacja była pragmatyczna: indyjskie gospodarstwa nie miały demeterowskiego inwentarza osłon ani często obiegu materii kompostowalnej w logice środkowoeuropejskiej, za to krowieńca miały pod dostatkiem. Proctor uprościł recepturę, przeniósł fermentację do otwartego dołu ziemnego zamiast beczki i przestawił preparat tak, by rozprowadzać go przede wszystkim jako oprysk wodny — na hektary, a nie tylko jako impuls dla kompostu.
CPP stał się dzięki temu nośnym narzędziem biodynamicznym ruchu południowoazjatyckiego. W Europie się nie przyjął — tu dominuje preparat Marii Thun (fermentacja w beczce, zgodny z Demeter, zakorzeniony w szkole środkowoeuropejskiej).
Wytwarzanie
Do dołu ziemnego głębokiego na około 30 centymetrów, obramowanego deskami lub drewnem, wkłada się świeży krowieniec — ilości różnią się zależnie od szkoły. Wprowadza się wapń ze skorupek jaj i mączkę bazaltową. Po tygodniu do dwóch umieszcza się w małych otworach sześć preparatów kompostowych od 502 do 507, a na wierzch oprysk kozłkowy. Dół przykrywa się odrobiną ziemi i zostawia sam sobie na kilka miesięcy.
Gotowa substancja jest ciemna, kruszliwa i pachnie ziemią. W ilości około 100 gramów na hektar dynamizuje się ją w wodzie i rozprowadza — tak jak preparat krowieńcowy.
Zastosowanie i działanie
CPP rozumie się jako ożywienie gleby i roślin. Inaczej niż preparat krowieńcowy, któremu przypisuje się głębokie, glebotwórcze działanie, CPP jest w tradycji Proctora bardziej powierzchniowy i impulsowy — szybki start dla biologii gleby, zwłaszcza na powierzchniach wyjałowionych albo świeżo przestawianych. Stosuje się go w fazie wzrostu, często w parze z preparatem krowieńcowym.
W indyjskiej praktyce biodynamicznej CPP jest ilościowo najważniejszym preparatem w ogóle. W Europie Środkowej stosowany bywa tylko pojedynczo, najczęściej przez gospodarstwa związane z Indiami albo szkolone przez Proctora.
Różnica wobec preparatu Marii Thun
Preparat Marii Thun (1958) fermentuje kilka tygodni w beczce z drewnianym wiekiem i również zawiera sześć preparatów kompostowych, ale recepturą i pomysłem leży gdzie indziej: Thun rozumie go jako starter glebowy w węższym sensie, możliwy do stosowania także na mniejszych powierzchniach i uznany w kręgach Demeter.
Cow Pat Pit to wariant w otwartym dole, zakrojony szerzej, pomyślany przede wszystkim jako oprysk powierzchniowy i opracowany poza klasycznym kanonem Demeter. Oba preparaty mają swoje uzasadnienie; myli się je często, bo oba pracują z impulsu krowieńca.
Miejsce w biodynamice
CPP należy do tradycji biodynamicznej, ale nie do klasycznego kanonu Steinera (500-508). To rozwinięcie w duchu metody, jasno udokumentowane w postępowaniu i sprawdzone w praktyce południowoazjatyckiej.