Pionierzy biodynamiki

Kto kształtował biodynamikę po Steinerze?

Rudolf Steiner dał impuls w 1924 roku, ale dopiero kolejne pokolenia uczyniły z metody biodynamicznej sprawdzoną praktykę. Steiner wyraźnie traktował swój Kurs rolniczy jako zachętę do badań; właściwe opracowanie, sprawdzenie i rozpowszechnienie na świecie było dziełem innych. Kilka postaci wyróżnia się szczególnie.

Pionierzy praktyki

Ehrenfried Pfeiffer (1899–1961) był uczniem Steinera, badaczem gleby i jednym z najważniejszych wczesnych pionierów. Wraz z Itą Wegman i Guntherem Wachsmuthem należał do tych, którzy wytworzyli pierwszą partię krowieńca, jeszcze przed Kursem rolniczym z 1924 roku. Pfeiffer opracował metodę „krystalizacji wrażliwej”, w 1938 roku napisał pierwsze przystępne omówienie rolnictwa biodynamicznego dla szerokiej publiczności, a po emigracji do USA w 1940 roku przeniósł tam metodę i współtworzył amerykański ruch biodynamiczny.

Maria Thun (1922–2012) na podstawie dziesięcioleci doświadczeń uprawowych opracowała kalendarz siewu (od 1963 roku) oraz podział na dni korzenia, liścia, kwiatu i owocu. Od niej pochodzi też preparat Marii Thun.

Peter Proctor (1928–2018) z Nowej Zelandii od lat dziewięćdziesiątych przenosił biodynamikę do Indii i pomógł tam stworzyć pierwsze gospodarstwa z certyfikatem Demeter, na przykład plantacje herbaty w Dardżylingu. Opracował „cow pat pit” (CPP), wariant preparatu Marii Thun pomyślany dla klimatu tropikalnego, a szeroka publiczność poznała go dzięki filmowi „One Man, One Cow, One Planet”.

Autorzy wiedzy fachowej

Dzisiejsza praktyka preparatów jest dobrze udokumentowana przede wszystkim dzięki trzem autorom:

Eckard von Wistinghausen napisał standardowe prace o wytwarzaniu i stosowaniu preparatów polowych i kompostowych, najbardziej szczegółowe źródło krok po kroku o praktyce preparatów w krajach niemieckojęzycznych. Pierre Masson napisał obszerny podręcznik dla rolnictwa, ogrodnictwa i winogrodnictwa z Francji, kraju szczególnie ważnego dla biodynamiki; jest on szczególnie wpływowy w winogrodnictwie. Walter Stappung przedstawił wyjątkowo bogate w materiał opracowanie preparatów kompostowych, łączące wytwarzanie, stosowanie i stan badań.