Lista preparatów biodynamicznych: kanon 500–508 i jego warianty

Kto zaczyna zgłębiać praktykę biodynamiczną, szybko odkrywa, że istnieje coś więcej niż znane numery od 500 do 508: są kombinacje, warianty regionalne i późniejsze odmiany. Ta lista porządkuje temat — od obowiązującego kanonu według Rudolfa Steinera po rozpowszechnione modyfikacje, każda z krótkim opisem funkcji i, tam gdzie jest to pewne, pochodzenia.

Kanon: dziewięć preparatów 500–508

Trzon stanowi dziewięć preparatów, które wywodzą się z Kursu rolniczego Steinera z 1924 roku. W Demeter są obowiązkowe.

Dwa preparaty polowe miesza się w wodzie i opryskuje nimi: krowieniec 500 (500) z krowiego obornika w krowim rogu, preparat glebowy, oraz preparat krzemionkowy 501 (501) z kwarcu w krowim rogu, preparat światła i dojrzewania.

Sześć preparatów kompostowych (502–507) trafia do kompostu i nawozów naturalnych i kieruje rozkładem: krwawnik (502), rumianek (503), pokrzywa (504), kora dębu (505), mniszek lekarski (506) i kozłek (507).

Do tego dochodzi preparat ze skrzypu 508 (508), stosowany w oprysku jako herbatka lub wywar przy presji chorób grzybowych — środek pielęgnacyjny o szczególnej pozycji. Szczegółowe omówienie kanonu znajdziesz w artykule Czym są preparaty biodynamiczne.

Preparaty pielęgnacyjne i zbiorcze

Poza ścisłym kanonem przyjęło się kilka przetworów, które bazują na preparatach kompostowych. Preparat Marii Thun to przefermentowana mieszanka z krowich placków i preparatów kompostowych, którą łatwo rozprowadzić na powierzchni. Mäusdorfer Rottelenker to pokrewny przetwór, suszony i mielony, który kieruje przede wszystkim rozkładem w gnojowicy, oborniku i kompoście. Preparat zbiorczy łączy preparaty kompostowe w jednej suszonej mieszance — z myślą o gospodarstwach, którym brakuje pojedynczych preparatów.

Późniejsze odmiany i warianty regionalne

W praktyce międzynarodowej na przestrzeni dziesięcioleci powstały kolejne formy. Dobrze udokumentowane są:

Preparowany krowieniec (500P) pochodzi od australijskiego pioniera Alexa Podolinsky’ego. To krowieniec 500, do którego już przy wytwarzaniu dodaje się preparaty kompostowe — oszczędzająca pracę forma łączona, rozpowszechniona w uprawie na dużych areałach.

Cow Pat Pit (CPP) pochodzi od Petera Proctora i jest wariantem opracowanym dla cieplejszych stref klimatycznych, w tradycji preparatu Marii Thun; Proctor rozpowszechnił go przede wszystkim w Indiach.

Glina w rogu — mączka ilasta zakopana w krowim rogu — stosowana jest w praktyce biodynamicznej (opisuje ją m.in. Masson) dla wsparcia struktury gleby i przepływu soków.

Poza tym krążą regionalne formy specjalne, na przykład we włoskim winiarstwie preparaty rogowe z siarką lub miedzią oraz kombinacje takie jak „Cornozolfo” (preparat krzemionkowy z siarką) czy „Cornoequiseto” (preparat krzemionkowy ze skrzypem). Te warianty są udokumentowane mniej jednolicie i nie wszędzie uznawane — kto chce z nich korzystać, sprawdza ich pochodzenie i zgodność ze standardami Demeter.

Czego nie zalicza się do regularnych preparatów

Ważne dla porządku: nie każda modyfikacja jest zgodna z Demeter. Preparaty „roślinne” bez osłony oraz formy potencjonowane lub „przenoszone” za pomocą urządzeń technicznych odbiegają od wskazań Steinera i według wymagań Demeter nie są uznawane; można je stosować najwyżej dodatkowo, w celach badawczych.

Częste pytania

Ile jest preparatów biodynamicznych?

W obowiązującym kanonie dziewięć: dwa preparaty polowe (500, 501), sześć preparatów kompostowych (502–507) i preparat ze skrzypu (508). Do tego dochodzą preparaty pielęgnacyjne i zbiorcze oraz warianty regionalne.

Czym jest preparowany krowieniec (500P)?

To krowieniec 500, do którego dodano już preparaty kompostowe — forma łączona opracowana przez Alexa Podolinsky’ego w Australii.

Czy wszystkie warianty są uznawane przez Demeter?

Nie. Kanon 500–508 i uznane przetwory tak; formy roślinne, potencjonowane lub przenoszone technicznie nie.