Stosowanie preparatów

Jak stosuje się preparaty biodynamiczne?

Sposób stosowania zależy od rodzaju preparatu. Obie grupy, preparaty polowe i preparaty kompostowe, stosuje się zasadniczo inaczej. W obu przypadkach decydująca jest uważna obserwacja gleby i roślin: termin zastosowania preparatu zależy od uprawy, pogody i fazy rozwoju, a nie od sztywnych dat.

Preparaty polowe: mieszać i opryskiwać

Preparat krowieńcowy 500 i preparat krzemionkowy 501 przed użyciem miesza się w wodzie przez godzinę, to jest dynamizacja. Potem trzeba szybko opryskać, bo działanie przemieszanego preparatu słabnie po mniej więcej jednym dniu.

Obowiązują dwie przeciwne reguły, odzwierciedlające charakter obu preparatów. Krowieńcem opryskuje się wieczorem (lub po południu) glebę, w dużych kroplach, najlepiej ziemię poruszoną, świeżo uprawioną lub przeznaczoną do uprawy, gdy siły wnikają w ziemię. Krzemionkę rozpryskuje się rano (najlepiej jeszcze w rosie) na rośliny, możliwie najdrobniej, gdy tylko jest dość zielonych liści. Pogodna aura wspiera działanie; unika się ostrego słońca w południe oraz wysuszających lub zimnych wiatrów. Z początkiem dojrzewania oprysk krzemionką przesuwa się na popołudnie.

Termin w ciągu roku

Krowieniec stosuje się głównie wiosną i jesienią: do przygotowania gleby przed siewem i sadzeniem, na łąkach, pastwiskach i świeżo skoszonych powierzchniach, na pnie i w korony drzew, a przy długotrwałej suszy na wszystkie uprawy. Wczesną wiosną możliwie wcześnie, gdy tylko na łąki i oziminy można wejść lub wjechać; dawnym punktem odniesienia jest dzień świętego Piotra (25 lutego), wokół którego często odczuwa się zmianę pogody, a „wewnętrzne życie ziemi” na nowo się budzi. Jesienią opryskuje się po zbiorach przed siewami jesiennymi, często w połączeniu z preparatem Marii Thun, który kieruje rozkładem.

Krzemionka towarzyszy rosnącej roślinie: można ją stosować już jesienią na dobrze rozwinięte oziminy, wiosną dla pobudzenia krzewienia i rytmicznie od drugiego, trzeciego liścia. Do wzmacniania przeciw grzybom i owadom sprawdziły się opryski rytmiczne: o tej samej porze trzy dni z rzędu (w odstępie 24 godzin), powtarzane co dwa, trzy tygodnie. Wielokrotne stosowanie krzemionki zwiększa plon, dojrzałość, trwałość i wyrównaną jakość.

Według uprawy: pole, użytki zielone, ogród, sad i winnica

Krowieniec idzie w parze z uprawą gleby, krzemionka przychodzi, gdy jest dość zielonych liści. Tak wygląda to w poszczególnych uprawach według Wistinghausena i współautorów oraz Massona:

Pole i zboża. Krowieniec tuż przed siewem lub po nim, jesienią do siewu ozimin i międzyplonów, wiosną jeszcze raz, zwłaszcza przy słabym łanie, a także do uprawy pożniwnej i wysiewu nawozów zielonych. Masson nie opryskuje maszyną kombinowaną równocześnie z siewem: preparat i uprawa gleby potrzebują własnych terminów. Krzemionka na dobrze rozwinięte oziminy już jesienią, wiosną od fazy dwóch liści do strzelania w źdźbło, przy tworzeniu kłosa i ziarna, dopóki na pole można wjechać. Preparat Marii Thun stosuje się przy orce, uprawie pożniwnej i zaoraniu koniczyny z trawami.

Łąki i pastwiska. Krowieniec wczesną wiosną, gdy tylko można wejść na teren, potem po każdym pokosie i każdym wypasie, zwłaszcza po ostatnim użytkowaniu jesienią, od połowy sierpnia przy wilgotnej glebie. Krzemionka osiem do dziesięciu dni później, gdy młode pędy mają około dziesięciu centymetrów; przy suszy przesuwa się ją, najpóźniej do dwóch tygodni przed kolejnym użytkowaniem. Preparat Marii Thun stosuje się po wypasie i po pokosie.

Warzywa i ogród. Krowieniec raz na całą powierzchnię na początku roku, potem przy głównych terminach siewu i sadzenia; w ogrodzie przydomowym w dniu, w którym większość grządek jest przygotowana do siewu, jesienią po zbiorach. Krzemionka według kolejnych wysiewów: sałata i kapusta, gdy zaczynają zawiązywać główki, rzodkiewka na początku tworzenia zgrubienia, warzywa korzeniowe dwa do trzech tygodni przed zbiorem, wieczorem. Pomidory, truskawki i dyniowate znoszą ją także w kwiecie. Świeżo przesadzone rozsady dostają ją dopiero, gdy się przyjmą.

Sad i winnica. Krowieniec tuż przed lub zaraz po rozwoju liści, na glebę, pień i koronę, nie za wcześnie, bo rośliny stają się wrażliwsze na mróz; jesienią jak najwcześniej po zbiorach. Krzemionka w sadzie przed kwitnieniem na dobrze wykształcone liście, potem na małe owoce, przy dojrzewaniu po południu i po zbiorach dla drewnienia pędów, nigdy w otwarty kwiat. W winnicy od jednego do trzech razy od pięciu rozwiniętych liści do kwitnienia, w mokre lata częściej, oraz od trzech tygodni do ośmiu dni przed winobraniem. Preparat Marii Thun stosuje się po nawożeniu kompostem, przy rozdrabnianiu drewna z cięcia i przed opadaniem liści; w winnicach sprawdziła się wersja z obornikiem końskim.

Dawki

Dane różnią się w zależności od regionu i autora; w Europie Środkowej sprawdziły się następujące proporcje:

• Krowieniec: jedna porcja (zawartość jednego rogu) na ilość wody dla 2500 m², czyli zależnie od wilgotności około 30–80 g na 10–15 l. Na hektar zatem cztery zawartości rogu (≈ 120–300 g) na 40–60 l wody. Na dużych powierzchniach i przy dobrym sprzęcie ilość można zmniejszyć (w krajach anglojęzycznych często około jednego rogu na hektar). Na koniec można przez ostatnie minuty mieszać razem 1–2 cm³ kozłka na hektar; wzmacnia to działanie ożywiające, zwłaszcza przy zimnej wiośnie i przed nocami z przymrozkiem.
• Krzemionka: jedna porcja = 1 g na 10–15 l wody dla 2500 m², czyli 4 g w 40–60 l na hektar użytków zielonych i gruntów ornych; w sadach i plantacjach krzewów około 8 g.

Aby pobudzić ukorzenianie, można krótko przed sadzeniem zanurzyć korzenie rozsady w przemieszanym krowieńcu.

Preparaty kompostowe: wprowadzanie

Preparatów kompostowych (502–507) nie rozpryskuje się, lecz wprowadza do kompostu i nawozów naturalnych: pięć stałych (502–506) grudkami do otworów w pryzmie, płynny kozłek (507) rozcieńczony, rozpryskany lub wylany na wierzch. Jedna seria wystarcza na mniej więcej dziesięć metrów sześciennych nawozu stałego. Wprowadza się je, gdy tylko pojawia się materia organiczna, i powtarza po przerzuceniu.

Technika i sprzęt

W ogrodzie wystarczy wiadro i szczotka ręczna (do dużych kropli krowieńca) albo drobny spryskiwacz (do mgiełki krzemionki). W polu używa się opryskiwaczy plecakowych lub sprzętu zamontowanego na ciągniku; jako zbiornik nadają się naczynia miedziane lub emaliowane, a tworzywa sztucznego i aluminium się unika. Przemieszany preparat przed opryskiem się przesiewa, aby dysze się nie zatykały. Wywar ze skrzypu (508) również się rozpryskuje, profilaktycznie przeciw presji grzybów, często razem z krzemionką.