Dynamizator, beczka i narzędzia do mieszania preparatów

Czego potrzeba do mieszania preparatów?

Preparat krowieńcowy, preparat krzemionkowy i preparat Marii Thun miesza się w wodzie przed wysianiem: to dynamizacja. Potrzebne są dwie rzeczy: naczynie, w którym może powstać głęboki wir, i narzędzie, które stawia wodzie opór. Ilość wody decyduje o technice. W ogrodzie wystarczy wiadro lub kadź i gołe dłonie. W gospodarstwie dochodzi beczka z podwieszanym mieszalnikiem albo maszyna do dynamizacji.

Naczynie

• Kształt: okrągłe w przekroju, cylindryczne, o gładkich ściankach. Brzuchate beczki po winie i naczynia z wyraźnymi ramionami szybko łamią wir. Lekko stożkowa beczka, szersza u dołu, łatwo się miesza i prawie się nie przelewa.
• Proporcje: raczej wysokie niż szerokie, mniej więcej średnica do wysokości 1 do 1,6 lub 2 do 3.
• Napełnienie: najwyżej do dwóch trzecich, wiadro tylko do połowy. Podczas mieszania woda podnosi się przy brzegu.
• Materiał: drewno, kamionka, szkło, miedź, stal nierdzewna lub emalia. Odpada metal ocynkowany, aluminium i rdzewiejące beczki po oleju; plastik tylko wtedy, gdy nie ma nic innego. Naczynie musi być czyste i nigdy nie mieć styczności z chemikaliami ani olejkami eterycznymi.
• Dno: wypukłe dno nie zbiera osadu w narożniku.

Beczka 200-litrowa ma około 58 centymetrów średnicy. Dla większości ludzi to za szeroko, by jeszcze energicznie w niej mieszać. Jak się miesza, opisano w haśle dynamizacja.

Narzędzia do mieszania ręcznego

Narzędzie musi stawiać wodzie opór. Cienki kij prześlizguje się przez wodę i impet się gubi. Sprawdziły się mocno związane wiązki gałązek brzozy, toczone narzędzia z drewna i gwiaździste mieszadła z listew. Liczy się głębokość zanurzenia: kto miesza tylko górną połowę, nigdy nie wprawi w ruch dolnej.

Mieszanie gołą dłonią ma swoją zaletę. Czuje się temperaturę, zauważa, gdy krowieniec źle się rozprowadza, i od razu się to poprawia.

Ile wody można wymieszać ręcznie

Dla większości ludzi 120 litrów to górna granica, jeśli mieszanie ma być naprawdę energiczne. Miarą jest to, czy od razu wprawia się wodę w ruch tak, że niesie ona mieszającego. Masson radzi mieszać naraz nie więcej niż 120 litrów ręcznie i nie więcej niż 250 litrów maszynowo (Masson 2015).

Dynamizator zrób to sam: podwieszany mieszalnik

W podwieszanym mieszalniku drążek wisi na punkcie obrotu pośrodku nad beczką. Jego ciężar nie obciąża, a efekt dźwigni pozwala na największe ilości wody. Miesza się na stojąco, można mieszać razem i zmieniać się bez przerwy (Stappung, rozdz. 16.6).

Takie urządzenie składa się z konstrukcji nośnej, punktu zawieszenia i obrotu, drążka i właściwego mieszadła. Zawieszenie niesie belka stropowa albo dwie, trzy belki lub drągi przymocowane do samej beczki. Najdokładniejsze wymiary podał Georg Merckens w 1960 roku (za Stappungiem, rozdz. 16.6):

• miotła z grubych gałązek brzozy, gruba na mniej więcej jedną czwartą średnicy beczki
• u góry ledwie wystaje z wody, u dołu kończy się prosto ścięta 5 centymetrów nad dnem
• idealnie prosty drążek
• beczka napełniona najwyżej do trzech czwartych, zwykle nie więcej niż 160 litrów

Podczas mieszania łokcie najlepiej znajdują się tuż nad brzegiem naczynia. Mniejsze naczynia stawia się więc wyżej.

Maszyny do dynamizacji

Duże gospodarstwa i uprawy specjalne, które często opryskują, mieszają także maszynowo (Masson 2015). Większość maszyn naśladuje mieszanie ręczne silnikiem i zmienia kierunek według zegara. Maszyny według wzoru australijskiego uruchamiają zmianę czujnikiem poziomu, gdy wir osiągnie określoną wysokość, i zbliżają się tak do rytmu mieszania ręcznego (Masson 2015; Wistinghausen i in., stosowanie, rozdz. 2.3.6). Stosuje się też flowformy, kaskady, w których woda płynie wahadłowymi wirami.